Środowisko

Początek swojego życia zaczynamy jako malutka, pojedyncza komórka, utworzona przez połączenie się plemnika z komórką jajową. Nowe komórki rosły, a później dzieliły się na dwie, następnie rosły i znowu się dzieliły i tak w kółko. Proces ten nosi nazwę podziału komórek. Każda nowa, oddzielona komórka posiada oddzieloną kopię kodu DNA- czyli kodu genetycznego, pochodzącego od komórki pierwotnej. Po oddzieleni się komórek powstawały, komórki wyspecjalizowane, które tworzą wszystkie części naszego ciała. Każda z nich zawiera swój, specyficzny i nie powtarzalny kod genetyczny. Cząsteczki DNA składają się z milionów atomów ułożonych w spiralę , złożoną z dwóch nici. Boki atomów składają się z wodoru, tlenu, węgla i fosforu. Zasady zawarte w cząsteczce DNA znane są pod nazwali tymina ( T ), ademina ( A ), cytozyna ( C ) i guanina ( G ). Interesujące jest to , że tajemnica całego ludzkiego ciała opiera się tylko na 4 zasadach- A,C,G i T. Tajemnica kody zawarta jest w sposobie ułożenia zasad. Każde ’slowo’ to sekwencja trzech zasad np. ATG. Fragmenty, które tworzą te zasady nazywająsię genami. W DNA gen to zbiór wszelkich informacji. Dłuższe sekwencje genów to chromosomy. Każda komórka ciała ludzkiego powinna zawierać 46 chromosomów połączonych w 23 pary, gdy komórka ma zamało bądź za dużo chromosomów, istnieje możliwość, że dziecko urodzi się chore. Zwierzęta tak jak ludzie różnią się od innych wyglądem, kształtem, czy charakterem. W każdej komórce roślinnej czy zwierzęcej znajduje się tak zwane ‘centrum sterujące’ nazywane jądrem. W nim zawarty jest cały kod chemiczny, który decyduje o wszystkich cechach roślin czy zwierząt. Jądro komórkowe otoczone jest galaretowatą substancją zwaną cytoplazmą, zawiera ona pokarm i inne związki chemiczne. Cytoplazma zawiera małe zielone kropeczki zwane chloroplastami, zwiera się w nim zielona substancja, potrzebna do absorpcji energii. W komórkach roślinnych, na zewnątrz błony znajduje się gruba ściana z mocnego materiału, zwaną celulozą. Komórki roślinne są sztywniejsze od komórek zwierzęcych. Komórki niektórych zwierząt budują zewnętrzny pancerz zwany szkieletem zewnętrznym. Przykładem takiego szkieletu może być skorupa kraba. Komórki innych zwierząt tworzą konstrukcję wewnętrzną, taką jak szkielet w ciele ludzi. Obydwa rodzaje szkieletów zawierają ogromną liczbę rozproszonych w nich komórek, osadzonych w mocnym martwym materiale.

Enga tworzy jedną z najliczniejszych grup plemiennych, na zachodnich wyżynach Nowej Gwinei. Mieszkańcy żyją tutaj z intensywnej uprawy pochrzynu, co pozwala im utrzymać ogromne stada świń. Bulwom pochrzynu towarzyszą inne uprawy: trzcina cukrowa i banany. Enga nie uzupełniają swej diety wieprzowiną, używają natomiast świń w regionalnym cyklu wymiany. Świnie zarzyna się tylko z okazji najważniejszych świąt i obrzędów. W latach pięćdziesiątych, Australia dokonała tu kolonialnej pacyfikacji. Do tego czasu grupy Enga, uwikłane były w nieustanne konflikty zbrojne. Manifestowanie posiadania majątku w muszlach i świniach, zawierało w sobie element rywalizacji i prowadziło do działań wojennych. Enga są znani ze ścisłego oddzielania mężczyzn od kobiet. Dziedziczone stanowiska przywódcze nie stanowią elementu kultury plemienia. Mężczyźni stają się przywódcami dzięki męstwu okazanemu w bitwie, umiejętnością krasomówczym i sprawności w zarządzaniu majątkiem. Polityka jest, więc zmienna i dynamiczna, co odzwierciedla egalitaryzm społeczeństwa. Plemię Foi liczy około 6 tysięcy osób i zamieszkuje brzegi jeziora Kutubu. Foi uprawiają ziemię jedynie na własne potrzeby. Ważną rolę w ich życiu odgrywają przetwórstwo sago, łowiectwo, zbieractwo, rybołustwo i ogrodnictwo. Pośrodku każdej wioski znajduje się wspólnotowy długi dom, w którym mieszkają wszyscy mężczyźni. Kobiety zajmują mniejsze, indywidualne domy, ustawione po obu stronach długiego domu. Na każdą społeczność wiejską składa się z od trzech do jedenastu wspólnot rodowych. Małżeństwa zawierane są na ogół pomiędzy rodami tej samej wioski, a niekiedy z rodami sąsiednich osad. Tradycyjnie Foi prowadzi wymianę handlową, matrymonialną oraz wojny ze wszystkimi swoimi sąsiadami. Większość mężczyzn włada, co najmniej jednym obcym językiem. Terytorium Foi jest strategicznie położone pomiędzy skrajem wyżyn. Położenie to odzwierciedla się w ich religii, niestabilnej i skłonnej przyjmować praktyki kultowe od sąsiednich grup. Wiedza i obrzędy pochodziły przez terytorium Foi, utrwalały się lub zostawały odrzucane. Głównymi artykułami obrzędowymi plemienia są: kult płodności, szamanizm, magia i digaso.

Doliny rzek Wabhi i Chimbu na wschodniej wyżynie zamieszkują Chimbu. Chimbu 1933 roku stali się oni obiektem zainteresowania misji katolickich i luterańskich. Po II wojnie światowej doświadczyli gwałtownych przeobrażeń kulturowych, kiedy Australia objęła jednolitą administracją Terytorium Papui i Terytorium Powiernicze Nowej Gwinei. Wraz z sąsiadami Chimbu 300 lat temu, wzięli udział w swoistej rewolucji rolniczej, kiedy na ziemiach Nowej Gwinei zaczęto uprawiać pochrzyn. Fakt, że uprawa ta nadawała się do kontynuacji, sprawił, że liczba ludności gwałtownie wzrosła, zwiększyła się również populacja trzody chlewnej. Później, Chimbu rozwinęli złożony system, polegający na wymianie świń za muszle, kosztowności i inne przedmioty. Ponieważ liczba ludności wciąż wzrastała pojawił się problem braku ziemi. Tereny były przeludnione, co doprowadzało do nieustannych zatargów zbrojnych i ekspansji Chimbu na słabiej zaludnione tereny. Plemię to nie miało pojęcia dziedziczonej władzy. Niezwykle cenili równość, a jeśli mężczyźni zyskiwali posłuch u innych, stawało się to dzięki im zaletom osobistym: sile, dzielności i hojności. Ze względu na wysoko rozwiniętą sztukę i style architektury, ludy znad środkowego biegu Sepiku, należą do najlepiej znanych grup etnicznych. Wzorując się na ich słynnym obrzędowym, długim domu, z wysokim dachem i wydatnymi okapami, zaprojektowano siedzibę Wysokiego Komisarza w Papui. Tajemnica jest istotnym elementem życia publicznego w dolinie rzeki. W miarę starzenia się mężczyźni uzyskują coraz większą wiedze o imionach mitologicznych postaci i ich znaczeniu. Mężczyźni z ludu Iatmul wyzywają Manabu na słowne pojedynki. Wiedza o stwórcach jest, więc znakiem wysokiego statusu rytualnego. Pośród Kwoma, w centrum obrzędów płodności, znajduje się pochrzyn, stanowiący tu podstawę wyżywienia. Rzeźbiarze z nad Sepiku zyskali rozgłos wśród turystów, jako twórcy masek i wyobrażeń miejscowych zwierząt i ptaków. Prowincja East – Sepik od dawna dostarcza krajowi wybitnych przywódców. Wśród nich jest Michael Somare, pierwszy premier Papui. Mieszkańcy tutejszych regionów dostosowują się do potrzeb i wymogów rynku, a sztuka jest integralną częścią gospodarki.

Rezerwaty były miejscem zamieszkania amerykańskich Indian. Dawniej Indianie mieszkali gdzie tylko chcieli było tak, ponieważ ziemia nie była nikogo własnością wiec każdy mógł śmiało po niej podróżować i ją zamieszkiwać, jednak z biegiem czasu wszystko uległo zmianie. Na tereny zielone przybył biały człowiek, który rościł sobie prawa do ziemi. Rezerwaty stały się klatkami dla Indian, których w gruncie rzeczy chciano się pozbyć, ponieważ stwarzali oni zbyt wiele problemów białemu człowiekowi. Zamkniecie ludzi w tych rezerwatach nie było dobrym posunięciem, ponieważ Indianie zaczęli się buntować. Nic dziwnego, ponieważ wcześniej Indianie żyli wolni a teraz przyszło im żyć w niewoli i pod kontrolą człowieka, którego nie szanują. Rezerwaty nie były zbyt urodzajne w zwierzynę, a więc Indianie przymierali głodem, co było kolejnym bardzo wielkim powodem powstania buntu. Porządku w rezerwacie pilnowali żołnierze wojsk amerykańskich, co było bardzo niesprawiedliwe, ponieważ Indian od razu traktowano jako wyrzutków, a więc stawia to białego człowieka w bardzo złym świetle. Strój indiański jest bardzo charakterystyczny i niepowtarzalny. Zdecydowanie należy do bardzo osobliwych, ponieważ ludzie ci wszystko, co mieli zawdzięczali naturze, a więc ich ubiór w całości składał się z naturalnych skór. Stroje były wykonywane z skór upolowanych zwierząt, a więc im lepsze futro na zwierzu, to jasna spraw ubiór również był o wiele doskonalszy. Wykonanie stroju trwało stosunkowo długo, ponieważ wszelkie prace wykonywano ręcznie, a więc skórę nacinano tak by można było ją dowolnie łączyć. W taki sposób wykonywano wszelkie rodzaje ubrań od spodni zaczynając na sukniach kończąc. Strój ten nie był ozdoby czy też piękny, ale nie takie miał zadnie, po pierwsze miał osłaniać skórę, a po drugie miał być na tyle elastycznym, aby nie przeszkadzał w wykonywaniu codziennych obowiązków. Do tej pory istnieją Indianie, którzy respektują stare tradycje. Kultura indiańska po woli zanika, a więc odnajdując plemienia, które wyglądają jak sprzed kilkuset lat nie powinniśmy starać się ich zmieniać w najmniejszym stopniu. Wigwam to dom indiański kształtem przypominający stożek. Dla Indian wigwamy były bardzo ważne, ponieważ to tutaj wypoczywali, spali oraz rozmnażali się. Wigwam jest w gruncie rzeczy zbliżony do namiotu, ponieważ tak jak namiot jest składną konstrukcją, poza tym można go przenosić w dolne miejsce. Wigwam taki bardzo prosto się budowało wystarczyło tylko posiać kilka elementów, a mianowicie konstrukcja wspierała się na ukośnie ustawionych balach, a ścianki były pokryte zwierzęcymi skórami. Skóry te musiały być odpowiednio przygotowane i połączone ze sobą po to, aby tworzyły jednolite powierzchnie. Skóra taka powodowała, że w wigwamie było bardzo ciepło i nie groził nam deszcz czy śnieg. Nawet wnętrze takiego miejsca było wyłożone skórami zwierząt. Każda rodzina posiadała swój wigwam, a największy miał zawsze jednak wódz plemienia, ponieważ był on najważniejszym członkiem zgromadzenia. Wigwamy bardzo pomagały ludziom nawet w czasie zimy, ponieważ dzięki grubym skórom zwierzęcym dawały bardzo dobre schronienie.